Ronde van Vlaanderen = spierpijn [foto/video]

Eén woord. Twee letters Oh ja, en een uitroepteken. AU! Dat was het eerste wat vanmorgen in mij opkwam. Spierpijn. In mijn kuiten. In mijn bovenbenen. In mijn schouders. In mijn handen. Overal. Zelfs het puntje van mijn neus doet zeer.

Dat heeft dan ook een reden. Gisteren heb ik samen met wielervrienden Bart, Alexander en Pytrik, onder de noemer van team #dichtbij, de Ronde van Vlaanderen gereden. 140 kilometer. Vol gevaren. Kasseien, heuvels, en een heleboel mederenners.

En dat voel je. De dag daarna. En in de regel daarna. Het zou morgen zelfs nog een beetje extra zeer moeten doen. Niet te hopen overigens. Want ik kom nu al amper mijn bed uit.

Maar goed. We hebben het dus gehaald. In een zuivere fietstijd van zes uur. Dat is dus een gemiddelde snelheid van rond de 25 in het uur. Best netjes, wanneer je bedenkt dat we kilometerslange stroken kasseien en heuvels met stijgingspercentages hoger dan 20 hebben getrotseerd. En dan heb ik het nog niet eens over de tienduizenden andere renners, waardoor je constant je ogen open moest houden en scherp moest blijven.

Zeiken doen we een andere keer wel weer. Want ik ben blij dat ik mijn eerste Klassieker heb gereden. Ik kreeg weer wat last van mijn rug en nek, leuk he kasseien?, maar de beentjes hielden zich goed. De conditie was er. De vorm ook. De stijlste klimmen reed ik zo naar boven. Als een ware berggeit. En dat geeft vertrouwen voor zes keer Alpe d’Huez.

Nog even wat beelden:

Na de finish.

Plaspauze.

Drukte vanjewelste.

Video van de Molenberg.

De route:

Leander Mascini

Leander schrijft artikelen voor dichtbij.nl, columns en boeken. Daarnaast blogt hij over zijn leven, zijn baan als Community Manager en zijn droom om nog altijd de Ronde van Frankrijk te winnen als wielrenner.

Website - Twitter - Facebook - More Posts